Kh

پیوند: https://kh.kowsarblog.ir/پاییز _در_مدرسه

گاهی کلمات، برای بیان دلتنگی کوچک‌اند، آن‌قدر که تنها راه، غرق شدن در سکوت است.

من سال‌ها این بار خاموش را با خود حمل کردم، تا پشت این پنجره، به حقیقتی بزرگ رسیدم.

گاهی سکوت، نه از سر نگفتن، که از فرط حضور است، لحظه‌ای که واژه‌ها در برابر این عظمت، کوچک می‌شوند و رنگ می‌بازند.

پشت این پنجره، رو به آن روشنایی ، دریافتم که شنیده شدن، نیازی به صدا ندارد.

او پیش از آنکه لب بگشایم، تمام واژه‌های ناگفته‌ام را خوانده است.

دیگر منتظر هیچ پاسخ و سوالی نیستم، همین سکوت، خود گفتگوست.

آرامشی که در این حریم امن جاری‌ست، تمام بی‌قراری‌هایم را به ساحل آرامش رسانده است.